فرض کنید ، یک اینجور پیاده روئی در یکی از خیابونهای شهرتون وجود داشته باشه
و دوباره فرض کنید عابرانی که می خوان ازش استفاده کنن چه فکر هائی می کنن و چی می گن.
-عابر بی تفاوت:
اصلا براش فرق نمی کنه که پیاده رو چه شکلی و چه اندازه ایه و طبق معمول از سواره رو خیابان استفاده می کنه و طبیعتا نظری هم در مورد این پیاده رو نداره.(شهروند بی ادعا و قانون مدار که سر چیزای الکی اعتراض به راه نمی ا ندازه)
- عابر شیرازی :
عامو ولم کن، از کجا برم .و از جاده بی دردسر و هموار سواره رو می ره
- عابر عاشق پیشه
چه گل و بلبلی، چه آب روانی. و شروع می کنه به شعر از خودش درکردن
- مقامات شهری
اونا هم چیزی نمی گن چون با این منظره اصلا مواجه نمی شن، آخه پیاده روی برا اونا معنا نداره که، اصولا پیاده روی ، براشون افت کلاس داره.
-عابر کهنسال و کودک
فقط می گن آآآآخ ، چون تا میان از پیاده رو رد بشن، یا توی جوی عریض تر از پیاده رو می افتن و یا با اون درخت خوشتیپ سبز شده در وسط پیاده رو برخورد می کنن. خدا رحم کنه جائیشون نشکنه که شهرداری از پرداخت دیه این شهروندان، ورشکست می شه.
-عضو شورای شهری که در اولویت سنجی طرح ها و برنامه ها هم تخصص داره، می فرمایند: 
-اصولا بایست برای تمامی عابران احتمالی از این پیاده رو، یک خودرو مناسب تهیه کرد. این طرح از چند مزیت برخورداره که عبارتند از: - عدم تحمیل هزینه های اضافی بر شهرداری در ایجاد و بهبود پیاده رو ها در سطح شهر، چون دیگه عابر پیاده ای وجود نداره- عدم تخریب محیط زیست چون درختای با رعایت اصول مهندسی کاشته شده، قطع نمی شن و اتوموبیل ها از سایه اونا استفاده می برن- زیبائی شهر هم از بین نمی ره چون مثلا این دیوار خوشگل و گل منگلی، سر جاش باقی مونده و شهروندان از منظره نقاشی شده روی اون استفاده می برن- و سایر مزایائی که به دلایل امنیتی، نمی شه اعلام کرد.
-عابری که خود من باشم:
من ازش عبور نکردم و نظری هم ندارم ( باور کنید).
