چند روز پیش تو دفتر مشغول به کار بودم که یه آقای جوان هاکوپیان پوش خوشتیپ
وارد دفتر شد و تقاضای ملاقات با دکتر را داشت. دکتر جلسه داشت، منتظر موند تا جلسه اش تموم بشه. دکتر که اومد فهمیدم که همدیگه رو خوب می شناسن. بعد از احوال پرسی ها و چاق سلامتی های معروف ایرانی ها من از دفتر بیرون رفتم تا بتونه راحت تر حرفاش رو بزنه. بعد از نیم ساعت که برگشتم، رفته بود، جریان رو از دکتر جویا شدم، گفت: این آقا لیسانس ادبیات بود و بالاترین تجربه کاریش هم معاونت یه دبیرستانه و از من تقاضای معرفی به عنوان شهردار X را داشت
. خندیدم و گفتم خوب شما چه جواب دادید؟ گفت بهش گفتم که نه لیسانس شما به اداره شهرداری می خوره و تخصص لازم رو ندارید و نه سابقه کاری مهم و مربوط با موضوع شهری و شهرداری دارید. در ضمن شورای شهر، شهردار را انتخاب می کند و نیز قانون، تخصصهای خاصی را برای تصدی پست شهرداری مشخص کرده است. واقعا برام تعجب برانگیز بود
. پیش خودم فکر کردم مگه این آقا و آقایون مشابه چه دیدی از شهر و اداره شهر دارن؟ مگر صرف اداره یک مدرسه و یا سازمانی کوچک، فارغ از موفقیت یا عدم موفقیت در اداره آن می تواند تضمین کننده موفقیت در اداره شهر و تصدی پست شهرداری باشد؟ واقعا ما ایرانیا از چه اعتماد به نفس بالائی برخورداریم، اما حیف و صد حیف که از این هنرمون تو جائی که باید و می تونیم استفاده نمی کنیم. این قضیه منو به یاد دوران آمادگی برای کنکور لیسانس انداخت؛ هر وقت یه کنکور آزمایشی رو می دیدم و بدون اینکه درس خونده باشم و تمرین تست کرده باشم، چقدر تستای اون کنکور رو آسون می دیدم و سریع می زدم
، اما همینکه یه خورده مطالعه می کردم و تمرین تست داشتم کنکورهای آزمایشی رو خیلی سخت می دیدم و با احتیاط بهشون جواب می دادم
. این آقا هم بدون تخصص و تجربه اداره شهر، این کار رو خیلی آسون و راحت می بینه، اما اگه چند تا کتاب تو این زمینه خونده بود و یا اینکه کارمند یکی از بخشهای شهرداری بود و چند تا فحش خواب آور از ارباب رجوع های ناجور شنیده بود
، فکر کنم هرگز این پیشنهاد رو نمی داد و یا پیشنهاد انتقال از شهرداری به آموزش و پرورش رو می داد
. این بنده خدا هنوز غوره نشده می خواست مویز بشه. 
NBN از سر واژه های Neighbors Building Neighborhooda تشکیل یافته است و به مفهوم مشارکت ساکنان محله ها(همسایه ها) در مدیریت و ساماندهی محله ها و واحدهای همسایگی می باشد. آنچه که مسلم است، مطالعات و نظریات فراوانی در مورد مشارکت، شیوه های انجام، مزایا و شیوه های تقویت آنها در موارد مختلف به انجام رسیده اند. محله های شهرهای تاریخی ایران، تجارب مشارکت مردمی بسیاری را در دل خود ایجاد کرده و آنها را نسل اندر نسل به صورت آداب و رسوم و نیز اموری مقدس به به آیندگان تقدیم کرده است. ایجاد و تشکیل گروههای پنج یا شش نفره در قالب بنه ها در اجتماعات کشاورزی روستائی و شهری ایران و تقسیم کارهای میان آنها، گروههای ایجاد و حفر قنوات و چاههای آبیاری، گروههای مذهبی در محله ها و مواردی از این قبیل، سابقه تاریخی ایرانیان در شهرها و روستا ها در انجام کارهای مشارکتی را به نمایش گذاشته اند. اما امروزه، متاسفانه شرایط حاکم بر محله های شهری کشور، شرایطی مساعد و مناسب شکل گیری تعاون و مشارکت های محله ای نمی باشند. رشد بی رویه شهر گرائی در چند دهه اخیر، عموما به دلیل مشکلات معیشتی و اقتصادی و اجتماعی حاکم بر روستا ها بوده و باعث فرار جمعیت عموما فقر روستائی به سمت شهرها شده است، شهرهائی که از توانائی جذب نیروهای ماهر نیز برخوردار نبوده اند تا چه رسد به نیروهای مهاجر غیر ماهر روستائی. هجوم مهاجران غیر ماهر با فرهنگهای متفاوت و گاها در تقابل با یکدیگر و عدم توانائی شهرهای میزبان در مدیریت و ایجاد هماهنگی در بین آنها باعث جذب این مهاجران به محله های عموما بی کیفیت و فاقد امکانات اساسی شهرنشینی و یا همان حاشیه نشینی ها یا زاغه نشینی ها شده است. وجود احساس عدم تعلق گسترده و فراگیر به عللی همچون فقر اقتصادی، موقتی انگاشتن سکونت و مواردی از این قبیل، در بین این زاغه نشینان مهاجر شهری، تلاش درجهت بهبود شرایط محله ای و مشارکت با همسایگان و هم محله ای های خود و همچنین شهرداری و دولت در جهت بهبود شرایط زیستی و اجتماعی و رفاهی محله خود را با ناکامی های گسترده ای روبرو کرده است. اصولا گذشت زمان در شهرهای امروزی ما بالعکس شهرهای تاریخی ما، تولید کننده شرایط مناسب فرهنگی و اجتماعی بومی ساکنان خود نیستند و مجبور به وارد کردن عناصر فرهنگ شهری از سایر شهرهای پیشرفته جهان توسعه یافته می باشند که این خود عدم هضم عناصر فرهنگی در بین ساکنان، تضادهای فرهنگ و کالبد شهری، مصرف گرائی زائد، و مهمتر از همه بی هویتی شهروندان را به دنبال داشته است. با شرایط حاکم بر محله های شهری ما، عموما در محله های محروم، انتظار مشارکت های محله ای در جهت بهبود شرایط زندگی اجتماعی را می توان بسیار کم رنگ پیش بینی کرد.
در بررسی مبدا برخی از شهرهای مهم کنونی جهان ، در می یابیم که هر شهر کوچک و بزرگ ، به چندین دلیل خاص بوجود آمده است.بطور کلی، نیروهای دخیل در پدید آمدن شهرها را می توان به دو مقوله به نامهای توپوگرافیکی (موضعی) و عملکردی، تقسیم کرد.
خصوصیات توپوگرافیکی ای که در بوجودآمدن شهرها دخیل اند را می توان اینگونه بر شمرد:
1- مطلوبیت شرایط برای واحدهای صنعتی
2- نواحی تپه ای برای مقاصد دفاعی
3- نواحی جلگه ای که برای فعالیتهای شغلی مفید می باشند.
4- سواحل رودخانه ها و
5- سواحل دریاها یا اقیانوس
جنبه عملکردی دخیل در بوجود آمدن شهرها عبارتند از:
1- آموزش
2- مراجعات پزشکی( درمانی و بهداشتی)
3- سیاست و
4- مذهب
منبع:
TOWN PLANNING-S.C.RANGWALA
ترجمه علی قادری
